PANDEMİDE KAÇAN FIRSAT (1)

Güncelleme tarihi: 15 Kas 2021



Salgın nerede ise yaşamın her alanında tüm dünyayı etkiledi.


Küçük ölçekte de birçok aileyi etkiledi. Geçimsizlikler arttı. Boşanma oranı da yükseldi.


Günlük yaşamda birbirlerine çok fazla zaman ayıramayan aile üyeleri mecburen bir arada kaldılar. Bazı insanlar birlikte güzel vakit geçirdiler, bazı insanlarda durum tam tersi oldu.


Her gün hastalanan insan sayısını, vefat eden insan sayısını ülkece takip ettik. İstanbul için konuşacak olursak her gün vakalar ve vefatlar açıklanırken bazı insanlar gıda stokladı. Pencereden epeyce torba taşıyan insan gördük. Hastalanmaktan ya da ölmekten değil, gıdasız kalmaktan korkan insanlar vardı. Hastalanma veya ölme ihtimallerini düşünmüyorlardı. Marketlerde kasiyer olarak çalışan görevlilerle tartışan, ATM’llerde homurdanan insanlarda gördük.


Otizm açısından bakıldığında ise bu güzel bir fırsattı. Eğitim kurumları ilk başta kapalı iken gelen talepler üzerine açıldılar. Kurumların ekonomik yükü kurumları, çocuklarını evde tutmakta zorlanan ailelerin stresi aileleri yordu.


Bu durum aslında bir şeyi de gösterdi. Aileler çocukları ile ne kadar iletişimde olduklarını bizzat yaşayarak gördüler.


Sosyal medyadan görüldüğü kadarı ile kuruma gidebildiği için sevinen çok insan vardı. Gitmediği için iletişim sorunu ile baş başa kalan ve şapkasını önüne alıp düşünen insanların sayısı yaptığımız gözlemlere göre daha azdı.


Bu süreç aslında ailelerin çocukları ile birlikte zaman geçirmeleri, ailelerin çocukları ile ilgili aldıkları desteklerin yeterli olup olmadığını, gidilen yolun doğru olup olmadığını da gösteren bir fırsattı. Etrafa bakıldığında pekte doğru okunduğunu söyleyemeyiz.


Önemli olan çocuğun çevresi ile iletişimini geliştirmektir. En başta da ailesi ile. Kendimizi avutmak istersek avuturuz, bahane bulmak istersek buluruz. Suçlayacak birilerini ararsak onu da yaparız. Kurum, eğitimci, o, bu, kimseyi bulamazsak kader de diyebiliriz.


Hatta en kolay olanı da yapabiliriz.


Nedir o?


Evde durmuyor diye çocuğu suçlarız.


Aslında şöyle yapabilirdik, kendimize bazı sorular sorabilirdik;


Eğitim çocuğun hayatına bugüne kadar ne katmış?


Onlar devam ederken Biz bu arada çocuğun hayatına ne katmışız?


Çocuğa evde zaman geçirmeyi öğretmiş miyiz?


Çocuk evde kaldığında biz onunla evde nasıl zaman geçirebileceğimizi biliyor muyuz?


Pandemi bunları düşünmek ve deneyimlemek için bir fırsatı. Genel olarak biz kurumların açılması için baskı yapmayı seçtik yani sorunlarımızla yüzleşmek yerine öteledik. Sorun ortadan kalkmadı. Aynı şeyleri yapmaya devam ettiğimiz sürece de büyüyecek sorunlarımız.


Geç değil.


Bu soruları kendimize soralım.



12 görüntüleme0 yorum

Son Paylaşımlar

Hepsini Gör

İLETİŞİM