7- ALARMIN SESİ

Sessizlik ödül değildir.

Taşma yaşayan da silikleşen de “sorun” değil; alarmın dilidir.

ETİK NOT

Bu metinde kullanılan tüm ifadeler (taşma, silikleşme, donma, kaçma vb.) bir kişilik tanımı değil; yalnızca belirli bir anda, belirli bir iklim altında sinir sisteminin başvurduğu geçici hayatta kalma stratejilerini tarif eder. Bu yazı, o yanlış okumayı durdurmak için yazıldı. Çocuğu etiketlemek için değil; Gerçeği görmek için.

Bir önceki yazıda şunu netleştirmiştik:

Çocuk için belirleyici olan çoğu zaman ne söylendiği değil, nasıl yaşatıldığıdır.

Çocuk kelimeyi kaçırabilir; ama iklimi asla kaçırmaz.

Sinir sistemi kelimeleri tek tek tartışmaz;

tonu, mimiği, hızı, bakışı ve beklenip beklenmediğini okur.

Bir cümleyi “iyiliği için” söylemiş olabilirsiniz. Ama aynı cümle; aynı hızla, aynı tekrar dozuyla, aynı “düzeltme iklimiyle” geliyorsa… Çocuğun bedeni bunu “iyilik” değil, tehdit olarak kodlayabilir.

Birebir seanslarda bile ses yükseliyorsa,

çoğu zaman öğretim değil; alarm çalışıyordur.

Ve bu yazının pusulasını baştan koyalım:

Niyet değil, maruziyet.

Aynı iklim, iki farklı hayatta kalma yolu

Çocuk “yapmıyor” gibi görünürken, aslında olan şu olabilir:

Yük doldu.

Kapasite aşıldı.

Sinir sistemi hayatta kalma moduna geçti.

Aynı söz–ton–hız bombardımanında…

Bazı çocuklar taşma yaşar;

bağırır, vurur, kaçar, reddeder.

Bazı çocuklar ise silikleşir;

susar, uyumlanır, geri çekilir, görünmez olur.

Dışarıdan bakıldığında biri “problem” gibi görünür,

diğeri “oh, sakinleşti” diye uyumlu sayılır.

Oysa sinir sistemi dili bambaşka bir şey söyler:

Taşma yaşamak da, silikleşmek de çoğu zaman karakter değildir.

Bu, güvene ulaşamamış bir sinir sisteminin, kapasite aşıldığında ürettiği çözüm yoludur.

Ve asıl soru burada belirir:

Aynı tehdit ikliminde neden

bazı çocuklar taşar (fight/flight),

bazıları silikleşir (freeze/fawn/invisible)?

Ve daha kritik soru:

Ben hangisini “problem” sanıyorum,

hangisini “iyileşme” sanıyorum?

Çünkü yetişkin dünyasının iki tehlikeli yanılgısı tam burada başlar:

Taşma yaşayanı “inatçı” diye bastırmak…

Silikleşeni “uyumlu” diye görmek…

1) Aynı Tehdit İkliminde İki Farklı Hayatta Kalma Yolu

Fight / Flight – Freeze / Fawn / Invisible

Aynı evde,

aynı okulda,

aynı “iyi niyetli” dilin içinde iki çocuk çok farklı tepkiler verebilir.

Çünkü sinir sistemi, yükle karşılaştığında tek bir “doğru” yol seçmez.

Kendini koruyacak yolu seçer.

Bazı bedenler yükü dışarı boşaltır.

Bazıları yükü içeri çeker.

Bazı çocuklar alarm yükseldiğinde savaşır ya da kaçar.

Ses çıkarır.

Hareket eder.

Alan açmaya çalışır.

Bazı çocuklar ise alarm yükseldiğinde donar.

Uyumlanır.

Görünmez olur.

Kendini küçülterek hayatta kalmaya çalışır.

Dışarıdan bakıldığında bu iki yol çok farklı gibi görünür. Ama içeride çalışan mantık aynıdır:

Alarmı yönetmek.

Çoğu zaman aileler bir davranışa tanık olur ve gördükleri şey dışarıdan bakıldığında bir “kriz” gibi görünür.

Bu nedenle refleks olarak “davranış problemi” ifadesi kullanılır.

Oysa bağırma, ağlama, vurma ya da yere kapanma aynı davranış formunda ortaya çıksa bile, sinir sistemi açısından belirleyici olan davranışın görünümü değil, işlevidir.

Asıl soru şudur:

Çocuk şu anda yapamıyor mu, yoksa yapmak mı istiyor?

Bu ayrım yapılmadan verilen her yorum,

iyi niyetli bile olsa yanlış bir müdahaleye yol açabilir.

Mesele şu değildir:

“Bu çocuk taşma yaşayan bir çocuk mu?”

Mesele şudur:

“Şu anda sinir sistemi hangi hayatta kalma yolunu seçiyor?”

Bu yollar bir davranış tercihi değildir.

Kapasite aşıldığında devreye giren

biyolojik organizasyonlardır.

Günlük hayatta bu tablo çoğu zaman tanıdık anlarda ortaya çıkar:

Sabah evden çıkarken,

üst baş hazırlanırken,

market kapısında,

okul servisini beklerken,

kalabalık bir ortamda…

Ya da sadece “birazdan çıkıyoruz” dendiğinde…

Henüz ortada bir talep yokken bile beden çoktan yüklenmeye başlamıştır.

Ve çoğu zaman yetişkin şunu düşünür:

“Daha bir şey bile istemedim aslında.”

Oysa sinir sistemi için

“birazdan olacak olan, şu anda olan kadar gerçektir.”

Tam da bu yüzden bir ayrımı açıkça koymak gerekir:

“Yapamıyor” (Meltdown):

İstediğini elde etme stratejisi değildir;

kapasite aşıldığında sinir sisteminin verdiği bir alarm tepkisidir.

“Yapmak istiyor” (Tantrum):

Çoğu zaman bir hedefle ya da sonuçla ilişkilidir (ödül elde etmek ya da bir durumdan kaçınmak gibi).

Otizmde kritik olan, davranışın nasıl göründüğü değil;

kapasitenin ne zaman aşıldığıdır.

Sahada bu ayrım çoğu zaman karışır.

Aynı davranış, farklı sinir sistemi hâllerinde bambaşka anlamlar taşıyabilir.

Aşağıdaki mini tablo; teşhis koymak için değil,

davranışın hangi kapasite düzeyinde ortaya çıktığını

hızlıca ayırt edebilmek için bir okuma pusulası olarak kullanılmalıdır.

AYIRICI MİNİ TABLO (SAHA İÇİN)

Bu tabloya bakarken kilit soru şudur:

Bu davranış şu anda bir sonuç mu üretiyor,

yoksa sinir sistemi artık taşıyamıyor mu?

Aynı davranış, iki farklı sinir sistemi hâlinde tamamen farklı anlamlar taşıyabilir.

Örneğin bir çocuk sınıfta kafasını duvara vurmaya başlayabilir.

Burada belirleyici olan, davranışın kendisi değil;

davranış ortaya çıktığında

çocuğun yapabiliyor mu,

yoksa yapamıyor mu olduğudur.

Davranış kapasite aşıldığında ortaya çıkıyorsa, bu bir “istek” değil;

sinir sisteminin dayanma sınırına ulaştığını gösterir.

Davranış bir sonuç üretiyor ve yükü azaltıyorsa, bu kez öğrenilmiş bir

kaçınma stratejisi olabilir.

İyileştirici olan şey, davranışı bastırmak ya da söndürmek değil;

kapasiteyi doğru okuyabilmektir.

Ve şunu da eklemek gerekir:

Otizmde “iklim” yalnızca

söz–ton–hız değildir.

Işık, koku, kalabalık, dokunma, belirsizlik ve geçişler bu iklimin ayrılmaz parçalarıdır.

Bazen yalnızca gürültü, bütün sistemi kapatan bir yüklemedir.

1.1) İki çocuk, aynı iklim, iki sonuç

Sahne 1 — Taşma Yaşayan Çocuk

(Meltdown / “Yapamıyor” hattı)

Kurum kapısı.

İçeriden ses, koku, beklenti, hız, belirsizlik…

Ama çoğu zaman süreç kapıda başlamaz.

Çocuk oraya gidileceğini anladığı anda

beden çoktan gerilmeye başlar.

Çünkü sinir sistemi yalnızca olanı değil,

olacak olanı da okur.

Ayakkabının giyilmesi,

çantanın alınması,

yetişkinin tonundaki küçük bir değişim…

Bunların her biri beden için yaklaşan bir eşik anlamına gelebilir.

Yaklaşıldıkça gerilim artar.

Beden çoktan yük taşımaya başlamıştır.

Yetişkin: “Hadi gir!”

Çocuk: beden gerilir.

Kaçınır.

Vurur.

Bağırır.

Dışarıdan görünen: problem.

İçeride olan: alarm boşalması.

Otizm alanında bu tablo çoğu zaman

meltdown (yapamıyor) olarak adlandırılır.

Bu bir “öfke krizi” değildir.

Bu; duyusal + ilişkisel + talep yükünün

zamansal olarak birikip kapasiteyi aşmasıdır.

Bu çocuk “kötü” değildir.

Bu çocuk “kasıtlı” değildir.

Bu çocuk, yükü taşımak için bedeniyle çözüm üretmektedir.

Burada Stephen Porges’un nörosepsiyon kavramı devrededir:

Beden, bilinçli farkındalık olmadan

“tehlike yaklaşıyor” sinyalini almıştır.

Bruce Perry’nin state-dependent yaklaşımı da aynı noktayı vurgular:

Alarmdayken öğrenme değil, hayatta kalma çalışır.

Ve bu yüzden Perry’nin en yalın pusulası burada anlam kazanır:

Meltdown (yapamıyor) anında

“öğretmeye çalışma", sinir sistemi açısından çoğu zaman işlevsizdir;

çünkü beden hâlâ alarmdayken

öğrenme devrede değildir.

Önce bedenin alarmını düşürmek gerekir.

Sahne 1 Sonu — Yanlış Okuma Riski:

Taşmayı “inat / sınır zorlama” sanmak en sık hatadır;

oysa çoğu zaman kapasite aşılıp beden alarm boşaltıyordur.

Bu an öğretim değil, regülasyon ihtiyacının en yüksek olduğu andır.

Sahne 2 — Silikleşen Çocuk

(Shutdown / Masking hattı)

Aynı kapı.

Aynı ses.

Aynı baskı.

Ama bu kez beden başka bir yol seçer.

Çocuk susar.

Gözünü kaçırır.

“Tamam” der.

Seans içinde “idare eder”,

“sorun çıkarmaz” görünür.

Taleplere karşı gelmez.

Oysa çocuk oraya gidileceğini anladığı anda

beden yine gerilmeye başlar.

Fakat bu kez alarm dışarı taşmaz; içeri çekilir.

Evde ise ya patlar…

ya da tamamen kapanır.

Dışarıdan görünen:

uyum.

İçeride olan:

donma / kopma.

Otizm alanında bu tablo çoğu zaman

shutdown ile örtüşür.

Shutdown nedir? (Kapanma / Donma tepkisi)

Shutdown, çocuğun sinir sistemi için “artık bu yükle baş edemiyorum”

noktasına gelindiğinde, bedenin kendini korumak için geri çekilmesidir.

Bu bir isteksizlik değildir.

Bu bir inat değildir.

Bu, alarm tepkisinin başka bir biçimidir.

Meltdown’da yük dışarı boşalırken,

shutdown’da yük içeri çekilir.

Bazen bu durum bir “enerji kesilmesi” gibidir:

çocuk konuşamaz,

bakamaz,

hareket edemez.

Stephen Porges’un tanımıyla:

Bu noktada beden, hayatta kalma modunun

en düşük enerjili hattına geçer.

Masking (Kamuflaj) hattı

Bazı çocuklarda shutdown daha aktif bir masking hâli olarak görülür.

Yani çocuk görünür bir sorun çıkarmamak için

kendini bastırır.

Masking, “yapabiliyorum” değil;

“bedel ödeyerek idare ediyorum” hâlidir.

Ve çoğu zaman bilinçli bir tercih değildir.

Çocuk ilişkiyi kaybetmemek için bedenini geri çeker.

Bu çocuk “iyi” değildir.

Bu çocuk “regüle” değildir.

Bu çocuk çoğu zaman kendini kaybetmemek için

görünmez olmaktadır.

Sahne 2 Sonu — Yanlış Okuma Riski

Sessizliği “alışma / uyum / ilerleme” sanmak

en sık hatadır;

oysa bu sessizlik çoğu zaman regülasyon değil,

kapanma ya da bastırılmış strestir.

Sessizlik bazen bedenin geri çekilme alarmıdır.

Yazının Kilidi Burada Durur

Taşma yaşayan çocuk bağırır.

Silikleşen çocuk susar.

Ama ikisi de aynı şeyi söyler:

“Burası benim için güvenli değil.”

Not (uzun vadeli risk): 

Uzun süre “idare etme/masking” ve

dinlenme-regülasyon alanı bulamama,

zamanla autistic burnout riskini artırabilir.

Bu, motivasyon kaybı değil

sinir sistemi yorgunluğudur. (Detayı 8. yazıda)

Klinik Dil — Seanslara Özel Kritik Uyarı

Klinik sahada sık yapılan bir yanlış okumaya dikkat etmek gerekir.

Bazı seanslarda çocuk sessizleştiğinde,

tepki vermediğinde ya da

yüksek sesli komutlara karşılık verdiğinde

bu durum “alışma” ya da “uyum” olarak yorumlanabilir.

Oysa bu sessizlik her zaman regülasyon göstergesi değildir.

Burada Perry’nin pusulası devrededir:

önce regülasyon.

Yüksek ses, hız ve ardışık talep altında

çocuğun sinir sistemi bazen savaşmayı ya da kaçmayı bırakır

ve kapanma hattına çekilir.

Bu durumda çocuk:

• Anlık olarak sorun çıkarmıyor gibi görünür,

• Talebe karşı gelmiyor gibi algılanır,

• Seans “başarılı” sayılabilir.

Ancak sinir sistemi düzeyinde olan şudur:

Stres regüle edilmemiştir.

Yalnızca bastırılmıştır.

Ailelerin sık dile getirdiği tablo

“Seans sakindi; ama evde/ertesi gün patladı.”

Bu çelişki değil;

bedenin gecikmeli yük boşaltma zamanlamasıdır.

"Seansları artıralım” yanılgısı

Bu tablo dile getirildiğinde bazen şu öneriler duyulur:

• “Seansları artıralım.”

• “Otoriteyi güçlendirelim.”

• “Alışması lazım.”

Oysa burada yaşanan şey

yetersiz müdahale değil;

yanlış okumadır.

Etik Kontrol Noktası: Seans Sonrası İlk 24 Saat

Bir seansın gerçekten regülatif olup olmadığını anlamak için en önemli pencere,

seanstan sonraki ilk 24 saattir.

Eğer:

• Evde ani patlamalar artıyorsa

• Uyku zorlaşıyorsa

• Oyun kapasitesi daralıyorsa

  
  

Seans “başarılı” değil;

beden için fazla gelmiş olabilir.

Çözüm, seans sayısını artırmak değildir.

Çözüm, yükü azaltmaktır.

Otoriteyi yükseltmek değildir.

Regülasyonu artırmaktır.

Çünkü sinir sistemi alışarak değil,

güven hissederek genişler.

Pusula

Bir seans çocuğu sessizleştiriyor

ama ertesi günü zorlaştırıyorsa,

orası öğrenme alanı değil;

yüklenme alanıdır.

2) En Kritik Ayrım: Regülasyon mu, Savunma mı?

Bu ayrımı tek cümleyle keselim:

DONMA ≠ İLERLEME

SESSİZLİK ≠ REGÜLASYON

İTAAT ≠ İYİLEŞME

Regülasyon şudur:

• Çocuk temas edebilir.

• Geri dönebilir.

• Küçük bir adım atabilir.

• Zorlanır ama tamamen kopmaz.

Savunma şudur:

• Çocuk ya taşma (meltdown hattı) ile yükü boşaltır,

• ya da kapanarak (shutdown / masking) kendini saklar.

Otizmde bu ayrım özellikle kritiktir.

Çünkü bazı çocuklar regüle olmadan da uyumlu görünebilir.

Çünkü bazı çocuklar “tamam” derken

içeride sinir sistemi çoktan kapanmıştır.

Ve tam burada Stephen Porges’un Nörosepsiyon kavramı (sinir sisteminin bilinçli farkındalık olmadan riski değerlendirme kapasitesi) devreye girer.

Yani çocuk bilinçli olarak seçmiyor.

Beden, ortamı okuyor.

Bu yüzden bu yazı okura bir etik göz kazandırmak zorundadır:

Ben gerçekten regülasyona mı bakıyorum,

yoksa sadece sessizliğe mi?

Bir Katman Daha: Regülasyon Bireysel Değil,

İlişkisel Bir Süreçtir

Çoğu zaman regülasyon:

• yetişkinin ritmiyle,

• yüz ifadesiyle,

• sesiyle,

• nefesiyle,

• temposuyla bulaşır.

Bu nedenle burada kilit kavram co-regulation'dır:

Sağ beynin, sağ beyne ayarlanması.

Bazen çocuğu sakinleştiren şey doğru cümle değil;

yanındaki yetişkinin sinir sistemidir.

3) Sinir Sistemi Haritası: Taşma – Silikleşme – Regülasyon

Etik Niyet (Bu tablo ne için var?)

Bu bölümde yer alan tablo;

çocuğa teşhis koymak,

davranışı etiketlemek ya da

“iyi / kötü çocuk” ayrımı yapmak için hazırlanmadı.

Bu tablo yalnızca şunun için var:

O anda, o iklim altında,

sinir sisteminin hangi hayatta kalma hattında çalıştığını görebilmek için.

Sessizlik her zaman sakinlik değildir.

Hareket her zaman problem değildir.

Aşağıdaki tabloyu, çocuğu sınıflamak için değil;

iklimi ve kapasiteyi etik bir gözle okumak için kullanabiliriz.

Sinir Sistemi Haritası — Taşma / Silikleşme / Regülasyon

Üç Sinir Sistemi Hâli

Bu tablo; terapistler, uzmanlar ve ailelerle birlikte çalışırken

sinir sistemi temelli etik okuma yapabilmek için hazırlanmıştır.

Amaç:

• teşhis koymak değil,

• çocuğu etiketlemek değil,

• “sorunlu / sorunsuz” ayrımı yapmak değil;

müdahalenin dozunu ve yönünü ayarlamaktır.

Bu tablo bir teşhis değil; müdahalenin doz ayarı için bir pusuladır.

En Sık Yapılan Yanlış Okuma

Bu üç hâl çoğu zaman davranışın görünümüne bakılarak yanlış yorumlanır:

Taşma yaşayan çocuk için:

“İnat ediyor.”

“Manipülatif.”

“Bilerek yapıyor.”

Silikleşen çocuk için:

“Uyum sağladı.”

“Sakinleşti.”

“Artık sorun yok.”

Regüle görünen çocuk için:

“Artık her zaman böyle olabilir.”

“Hazır, zorlayalım.”

Oysa sinir sistemi görünümü değil,

yükü ve kapasiteyi bilir.

Doğru Etik Okuma (Sinir sistemi diliyle)

Taşma yaşayan:

Kapasite aşıldı, yük dışarı boşalıyor.

Silikleşen:

Kapasite aşıldı, yük içeri çekiliyor.

Regüle:

Sinir sistemi güven içinde çalışıyor;

temas, esneklik ve geri dönüş mümkün.

Bu farkı görmek, müdahaleyi sertleştirmek için değil;

dozunu ayarlamak için gereklidir.

Altın Sorular

(Tabloyu okurken kendine sor)

Bu çocuk gerçekten sakin mi,

yoksa sessiz bir alarmın içine mi gömüldü?

Bugün çocuğun kapasite penceresi daralmış olabilir mi?

Şunları birlikte düşün:

• Uyku

• Açlık

• Geçişler

• Kalabalık

• Işık / ses / koku

• Belirsizlik

4) Silikleşen Çocuk: Serinin Etik Kalbi

Bu seri, “problem davranış” anlatısını kırmaya çalışıyor.

Ama daha zor, daha rahatsız edici bir gerçek var:

Bazı çocuklar problem çıkarmaz.

Bazı çocuklar “zor” değildir.

Bazı çocuklar sadece görünmez olur.

Ve çoğu zaman en çok zarar görenler de onlardır.

Çünkü görünmeyen çocuk kendini kaybeder.

Ve yetişkin dünyası bunu fark etmeyebilir — hatta bazen bunu sevebilir.

Görünmez çocuk yormaz.

İtiraz etmez.

“Başarı” gibi görünür.

Ama içeride ağır bir bedel birikir:

• İfade kaybı (istemek, söylemek, göstermek)

• Ajans kaybı (seçmeyi bırakmak, “fark etmez”e geçmek)

• “Yanlış yaparsam bedel öderim” iç kodu

• Yakınlıkta bile tetikte olma

• Zamanla tükenme (autistic burnout riski)

Bu çocuk çoğu zaman “iyi çocuk” maskesiyle ödüllendirilir.

Ama bu ödül sinir sistemine şu örtük mesajı verebilir:

“Görünmez olursan güvendesin.”

Winnicott: Uyumlanan Benlik Nerede Başlar?

Donald Winnicott’ın False Self (uyumlanan benlik) kavramı tam olarak bu noktayı tarif eder. Çocuk ilişkiyi kaybetmemek için kendiliğinden vazgeçer.

Fonagy: Tehdit Yükselince Zihin Kapanır

Peter Fonagy’nin mentalizasyon yaklaşımı burada kritik bir katman ekler.

Rogers: Silikleşen Çocuk Komutla Değil, Davetle Geri Döner

Bu yüzden silikleşen çocuk:

daha çok komutla değil,

daha çok hızla değil,

daha çok baskıyla hiç değil;

davetle geri döner.

Nussbaum: Sessizliği Başarı Saymak Etik Bir Risk Taşır

Sessizliği “başarı” saymak,

bazen en ağır nesneleştirme biçimidir.

Bazı çocuklar bağırarak kaybolur.

Bazı çocuklar susarak.

Ama ikisi de aynı şeyi söyler:

“Beni böyle görmek güvenli değil.”

5) Taşma Yaşayan Çocuk: Güven + Sınır Aynı Anda

Taşma yaşayan çocuk için iki uç hata çok yaygındır.

Ya tamamen sertleşmek:

“Bunu kes. Yapamazsın.

”Ya da tamamen geri çekilmek:

“Ne yapsam olmuyor.”

Oysa taşma yaşayan çocuk için en regülatif zemin şudur:

Sınır vardır.

Ama ilişki kopmaz.

Taşma (meltdown hattı) anında en etkili dil

“çok konuşmak” değildir.

En etkili dil:

az söz + net yön + güvenli varlıktır.

Örneğin:

• “Güvendeyiz.”

• “Ben buradayım.”

• “Duruyoruz.”

• “Çıkışa gidiyoruz.”

• “Alanı küçültüyorum.”

Otizmde taşma (meltdown hattı) çoğu zaman;

talep yükünün + duyusal yükün + belirsizliğin zamansal olarak birikmesidir.

Bu çocuk “öğretilerek” değil;

önce yükü düşürülerek toparlanır.

Sonra öğretim gelir.

6) Neden Biri Taşma Yaşar, Biri Silikleşir?

6A) Aile Diliyle

“Neden biri taşar, biri sessizleşir?”

Bu soru çok sorulur. Ve çoğu zaman yanlış cevaplanır:

“İnat.”

“Şımarıklık.”

“Karakter.”

Oysa çoğu zaman mesele karakter değildir.

Mesele, çocuğun sinir sisteminin o anda kendini korumak için bulduğu yoldur.

Bazı çocuklar yük arttığında taşar:

bağırır, ağlar, vurur, kaçar.

Bu, bedenin “artık tutamıyorum” diyerek

yükü dışarı boşaltmasıdır.

Bazı çocuklar ise yük arttığında silikleşir:

susar, uyumlanır, görünmez olur.

Bu, bedenin “daha fazla dikkat çekmeyeyim” diyerek

yükü içeri çekmesidir.

İkisi de aynı şeyi yapmaktadır:

Kendini korumaya çalışmak.

Pusula (Aileler İçin):

Çocuğum sessizleştiğinde rahatlamadan önce şunu soruyorum:

“Gerçekten rahatladı mı,

yoksa sadece yükle baş edemedi mi?”

6B) Klinik / Uzman Diliyle

Taşma – Silikleşme farkı bir kişilik değil, stratejidir

Bu soru klinikte de sık sorulur:

“Neden biri meltdown yaşarken diğeri shutdown’a giriyor?”

Yanlış yanıtlar tanıdıktır:

"karakter"

"inat"

"motivasyon"

"sınır"

Oysa bu fark çoğu zaman üç katmanın kesişiminde ortaya çıkar.

1) Bedensel–Duyusal Profil + Interoception

Bazı sinir sistemleri artan yükle birlikte yüksek aktivasyon hattına çıkar (fight/flight).

Bazıları ise enerji düşürme hattına iner (freeze/fawn).

Otizmde bu ayrımı belirginleştiren kritik katmanlardan biri

interoceptiondır.

Birçok çocuk, bedensel eşik yaklaşırken iç sinyalleri erken fark edemez.

Bu nedenle “kendini durdur” talebi, fizyolojik olarak geç kalmış olabilir.

Stephen Porges’un çerçevesi burada nettir:

Nörosepsiyon, riski bilinçli farkındalık olmadan değerlendirir.

Ayres / Miller çizgisi de şunu ekler:

Duyusal profil bireyseldir;

Yani aynı uyaran bir çocuğu regüle ederken

diğerini taşırabilir.

2) İlişki Tarihi ve Bağlanma İzleri

Sürekli hız,

utanç,

düzeltme,

yanında konuşulma;

bazı çocuklarda savaş/kaç hattını,

bazılarında silikleşme hattını kalınlaştırır.

Bowlby / Ainsworth perspektifinde bu,

güvenli üs kaybına verilen

bağlanma tepkisidir.

Güven azaldığında bağlanma davranışları yoğunlaşır.

3) Öğrenilmiş Sonuçlar ve Görünmez Ödüller

Davranıştan sonra gelen sonuç, hangi hattın güçleneceğini belirler:

• Ses → bedel → silikleşme

• Ses → kontrol → taşma

• Sessizlik → övgü → görünmezliğin pekişmesi

  
  

Bu noktada Ross Greene’in ilkesi klinik bir etik pusuladır:

"Çocuklar yapabildiklerinde iyi yaparlar."

Yani savunma hattı bir “tercih” değil;

kapasite + iklim + öğrenilmiş sonuçların ürünüdür.

Klinik Kısa Sonuç

Yetişkinin görevi,

“hangi davranış daha kabul edilebilir”i seçmek değil;

davranışı gereksiz kılacak iklimi kurmaktır.

7) Ortak Müdahale Protokolü

Aile + Terapist Aynı Dili Nasıl Kurar?

Bu yazı, önceki bölümlerde ortaya konan etik ve sinir sistemi okumasını;

kriz anında ve sonrasında ne yapılacağına indirgeyen bir ortak dil protokolüdür.

Çünkü sorun çoğu zaman şudur:

Aile bir şey söyler.

Terapist başka bir şey yapar.

Çocuk ise iki farklı dili

aynı bedende taşımak zorunda kalır.

Oysa sinir sistemi tek bir dil ister:

Tutarlı.

Öngörülebilir.

Regülatif.

Bu protokolün amacı kimin haklı olduğunu tartışmak değil;

çocuğun savunmaya geçmesini gereksiz kılmaktır.

A) Taşma Hattı İçin Ortak Dil

(Fight / Flight – Meltdown / “Yapamıyor”)

1- Önleyici Aşama: Eşiği Küçült

Kapı = eşik.

Taşma çoğu zaman “içeri girmekle” ilgili değildir.

Asıl mesele, eşiklerin birikmesidir.

Hedef:

“İçeri girmek” değil, eşiği sinir sistemi için geçilebilir hâle getirmek.

Bu ne demektir?

• Süreyi kısaltmak

• Hızı düşürmek

• Talep sayısını azaltmak

• Geçişi bölmek

• Geri dönüş kapısı bırakmak

  
  
  
  

2- Anlık Müdahale: Az Söz + Net Yön

Meltdown anında dil kısalır. Açıklama değil, eşlik gerekir.

Ortak dil örnekleri:

• “Güvendeyiz.”

• “Buradayım.”

• “Çıkıyoruz.”

  
  

Bu cümlelerin ortak özelliği:

• Tartışmaz

• Açıklamaz

• İkna etmeye çalışmaz

• Bedeni hedefler

  
  

Alarmdayken öğretmeye çalışmak,

sinir sistemi açısından zamanlama hatasıdır.

3- Onarım Aşaması: Kriz Sonrası Sorgu Yok

Kriz geçtikten sonra en sık yapılan hata:

“Neden yaptın?”

Bu soru öğretici değildir.

Çünkü kriz anında “neden” değil

bedensel bir program vardır.

Onarıcı dil şudur:

• “Bugün çok fazlaydı.”

• “Yarın dozu azaltacağız.”

• “Seni korumaya çalışıyoruz.”

  
  

Bu dil çocuğa şunu öğretir:

“Ben bozuk değilim.

Ortam ayarlanabilir.”

Shanker Çizgisinden Klinik Göz

Stresi tek bir şey sanma.

Alanlara ayır:

• Biyolojik: uyku, açlık, hastalık

• Duyusal: ses, ışık, kalabalık, dokunma

• Duygusal: korku, hayal kırıklığı

• Sosyal: baskı, karşılaştırma

• Bilişsel: belirsizlik, hız, talep

• 
  

Bazen “davranışı” değiştiren şey,

tek bir alandaki yükü azaltmaktır.

• Bastırmak değil

• Ceza–ödül değil

• Kapasiteyi artırmak + yükü azaltmak

B) Silikleşme Hattı İçin Ortak Dil

(Freeze / Fawn / Invisible – Shutdown)

Bu hat daha sessizdir.

Bu yüzden daha tehlikelidir.

1-Görünür Kıl: Küçük Seçimler

Silikleşen çocuk genelde seçim yapmaz.

Çünkü seçim, bedel gibi hissedebilir.

Bu yüzden mikro seçimler gerekir:

• “3 adım mı, 10 adım mı?”

• “Önce bakmak mı, sonra denemek mi?”

• 
  

Seçim, kontrol değildir; ajansı geri kazandırma aracıdır.

2-Davet Et: Baskıyı Azalt

Silikleşen çocuk komutla değil,

davetle geri döner.

Örnek dil:

• “Sadece bakman yeter.”

• “Katılmak zorunda değilsin.”

• “İstersen mola verebiliriz.”

• 
  

Bu cümleler şunu söyler:

“Burada görünür olmanın bedeli yok.”

3-İfade Alanı Aç: Sessizliği Okumak

Sessizlik her zaman uyum değildir.

Bazen zorlanmanın tek çıkışıdır.

Onarıcı dil:

• “Şu an sustun. Bu bazen zorlanma işareti olabilir.”

• “Bir mola verelim.”

• “Burada kalabilirsin.”

  
  

Amaç konuşmak zorunda bırakmak değil;

bedeni tekrar ilişkiye davet etmektir.

Ortak Protokolün Tek Cümlelik Özeti

Aile ve terapist aynı dili konuştuğunda,

çocuk savunmaya değil,

ilişkiye geçmek zorunda kalır.

8) Yanlış Okuyan Sistem Ne Yapar?

Bunu süslemeden söyleyelim:

Yanlış okuyan bir sistem;

taşma yaşayanı bastırır,

silikleşeni alkışlar

ve farkında olmadan iki hayatta kalma hattını da pekiştirir.

Taşma yaşayan çocuk:

• daha çok düzeltilir,

• daha çok kontrol edilir,

• daha çok “sınır”la karşılaşır.

  
  

Silikleşen çocuk ise:

• daha az sorun çıkarıyor diye ödüllendirilir,

• “alıştı” denir,

• “uyum sağladı” diye rahatlanır.

  
  

Sonuç Ne Olur?

• Bastırılan taşma (meltdown hattı) içeri gömülür.

• Ödüllendirilen sessizlik, çocuğu kendinden uzaklaştırır.

  
  

Ve sistem şunu sanır:

“Sorunu çözdük.”

Oysa yapılan şey şudur:

Savunmayı daha derine öğretmek.

Bastırılan taşma ne üretir?

• bedensel gerginlik artar,

• eşikler düşer,

• daha küçük uyaranlar patlama yaratır,

• ya da beden shutdown hattına kayar.

Yani sistem bir hattı sustururken,

çocuğu fark etmeden

daha riskli bir hatta iter.

Bastırılan aktivasyon kaybolmaz;

Sadece bedende yer değiştirir.

Sık sık şunu duyarsınız;

Odaklanılan davranış problemi gitti.

Ama şimdi yerine başkası geldi.

Alkışlanan silikleşme ne üretir?

Silikleşme “uyum” diye ödüllendirildiğinde sinir sistemi şu mesajı alır:

“Görünmez olursan güvendesin.”

Bu mesaj zamanla;

ifade kaybı,

ajans kaybı ve

autistic burnout riskini büyütür.

Çift Empati (Double Empathy) Köprüsü

Damian Milton’ın çerçevesi burada görünür olur:

Sorun çoğu zaman çocuğun “anlamaması” değil;

yetişkin dünyasının çocuğun sinir sistemi dilini yanlış okumasıdır.

Ve bu yanlış okuma karşılıklıdır:

Çocuk anlaşılmadıkça savunur.

Yetişkin savunmayı “inat” sandıkça baskılar.

İklim ağırlaşır.

Eşikler düşer.

Durum kötüleşir.

Ve herkes sonunda şunu sorar:

“Neden böyle oldu?”

Bu seri şunu yapmaya çalışıyor:

Davranışı değil, iklimi okumayı öğretmek.

9) Kapanış

Ödül Verdiğin Şey Her Zaman İyileşme Değildir

Taşma yaşayanı bastırmak kolaydır.

Silikleşeni fark etmek zordur.

Çünkü taşma gürültülüdür.

Silikleşme sessizdir.

Ama gerçek şudur:

Taşma da silikleşme de karakter değil; hayatta kalma dilidir.

Bu seri boyunca şunu göstermeye çalıştık:

Çocuğu değiştiren şey daha çok kontrol değil;

daha güvenli bir iklimdir.

Bruce Perry’nin pusulası burada kapanış cümlesi gibi durur:

Yani çocuk, yaşadığı düzenin içinde biçim alır.

Davranış da, sessizlik de, uyum da bazen aynı şeyin farklı yüzleridir:

Sinir sisteminin “burada nasıl hayatta kalırım?” cevabı.

Sessizlik Ne Zaman Yanıltıcıdır?

Yetişkin dünyası çoğu zaman şuna rahatlar:

“Artık sorun çıkarmıyor.”

“Seanslar sakin geçiyor.”

“Uyum sağladı.”

Ama kritik ayrım şudur:

Sessizlik her zaman regülasyon değildir.

Allan Schore’un regülasyon çizgisi bunu netleştirir:

Eğer sessizlik:

• temasla gelmiyorsa,

• geri dönebilme kapasitesi yoksa,

• oyun ve ifade alanı daralıyorsa,

orada çoğu zaman regülasyon değil; savunma vardır.

En Sessiz Hasar Nereye Yazılır?

Taşma yaşayan çocuk görünür olur.

Silikleşen çocuk görünmezleşir. Ve bazen en ağır bedel, görünmezleşene yazılır.

Winnicott’ın uyarısı bu yüzden etik olarak çarpıcıdır:

Çocuk sessizleşerek kendini koruyor olabilir.

Ama bu koruma uzun sürerse bedeli ağırlaşır:

• kendilik hissi zayıflar,

• istemek riskli gelir,

• yakınlık tehdit gibi okunur,

• zamanla tükenme (autistic burnout) gelişebilir.

  
  

Bazen en büyük hasar, bağıran çocuğa değil…

sessiz kalan çocuğa yazılır.

Kısa Ama Kritik Ayrım: Doğuştan Sakin Çocuklar Türkiye’de Ne Yaşar?

Bu metindeki silikleşme, doğuştan sakin mizacı tarif etmez. Mesele mizaç değil; baskı, hız, duyusal yük ve ilişkisel tehdit altında geri çekilme hattına geçiştir.

Ama Türkiye’de sistem çoğu zaman taşanı görür; sessizi “iyi gidiyor” sanır. Doğuştan sakin, gözlemci çocuk “akışı bozmadığı” için kolayca şu üç yanlış okumaya düşer:

1. “Zaten sakin.” → sakinlik ile geri çekilme karışır.

2. “Uyumlu.” → uyum, bazen görünmez kalma stratejisidir.

3. “Destek gereksiz.” → oysa destek sadece kriz için değil; sessizlikte kaybolan potansiyel için de gerekir.

Ve sistem fark etmeden şu mesajı üretir:

“Seni görmem için taşman gerekirdi.”

Uzun vadede bu çocuklar sıklıkla:

• istemeyi, seçmeyi, sınır koymayı öğrenemez,

• “rahatsız etmemeliyim” kodunu içselleştirir,

• ilişkilerde geri planda kalır,

• ergenlik/yetişkinlikte geç fark edilen tükenme, anksiyete ve kimlik bulanıklığı yaşayabilir.

Gerçek sakinlik ise şudur:

beden gevşek,

oyun açık,

temas mümkün,

geri dönüş var,

esneklik var.

Sistem bunu çoğu zaman ölçmez;

çünkü hâlâ sessizliği regülasyon sanır.

Pusula (Kapanış)

Taşma da silikleşme de sorun değil;

güvensiz bir iklimin çocukça dilidir.

Bir Sonraki Yazıya Geçiş

Şimdi daha zor bir eşiğe geldik:

Bir sonraki yazı tam burada başlıyor.

Yanlış okuyan bir sistem,

çocukların kaderini nasıl yazar?

Faydalanılan Kaynaklar & Okuma Notları

Aşağıda yer alan isimler; sinir sistemi regülasyonu, ilişki temelli tehdit, meltdown–shutdown ayrımı, travma fizyolojisi, bağlanma ve mentalizasyon, eşik (kapasite penceresi), eş-düzenleme (co-regulation) ve etik nesneleştirme başlıklarında bu yazının kuramsal ve klinik zeminini oluşturan temel çalışmaları temsil eder.

Bu metin bir akademik derleme değildir.Farklı disiplinlerde üretilmiş bilgilerin; çocuğu etiketlemeden, davranışı “mesaj” olarak okuyarak, iklim ve sinir sistemi merkezli bir pusula hâline getirilmesi çabasıdır.

Bruce D. Perry

Çocuk psikiyatristi, nörobilimci The Boy Who Was Raised as a Dog • What Happened to You? • ChildTrauma Academy

• “Regulate → Relate → Reason” pusulası.

• Tehdit altında beynin öğrenmeden çok hayatta kalmaya geçtiğini açıklar.

• “Too much, too fast, too soon” ilkesiyle doz–tempo ayarını sahaya indirir.

Stephen W. Porges

Sinirbilimci, psikolog Polyvagal Theory • Polyvagal Institute

• Nörosepsiyon: bedenin güven/tehdit taramasını çoğu zaman bilinçdışı yürütmesi.

• Güven oluşmadan sosyal bağlılık sisteminin açılmayacağı vurgusu.

Deb Dana

Klinisyen, yazar The Polyvagal Theory in Therapy • Anchored

• Regülasyonu “iklim” düzeyinde ele alır: ses, tempo, ritim.

• Regülasyonun çoğu zaman ilişkide tutulma ile mümkün olduğunu somutlaştırır.

Allan N. Schore

Nöropsikanalist / gelişim araştırmacısı

• Sağ beyin–sağ beyin iletişimi.

• Duygu düzenlemenin kelimeden önce yüz, ton ve ritim üzerinden kurulduğunu gösterir.

Daniel J. Siegel

Psikiyatrist The Developing Mind

• Regülasyonun ilişki içinde şekillendiği; beynin ilişkide örgütlendiği çerçeve.

Peter Fonagy & Mary Target

Mentalization / Reflective Functioning

• Tehdit yükseldiğinde mentalizasyonun çöktüğünü açıklar.

• Kriz anında “neden yaptın?” sorusunun neden işlemediğini temellendirir.

Donald W. Winnicott

Çocuk doktoru, psikanalist True Self / False Self • Holding

• Uyumlanan benliğin (false self) çoğu zaman sağlık değil savunma olduğunu gösterir.

• “Sınır var ama ilişki kopmuyor” ilkesinin psikodinamik karşılığı.

Carl Rogers

Psikolog(Kişi-merkezli yaklaşım)

• Silikleşen çocuğun komutla değil, davetle geri döndüğü fikrinin ilişkisel zemini.

John Bowlby & Mary Ainsworth

Bağlanma kuramı

• “Güvenli üs” kavramı: eşik anlarında davranışı güven arayışı olarak okuma.

Ross W. Greene

Klinik psikolog The Explosive Child • CPS

• “Kids do well if they can” pusulası: bastırmak değil, kapasiteyi artırmak + yükü azaltmak.

Stuart Shanker

Klinik psikolog Self-Reg

• Stresi alanlara ayırma yaklaşımı (biyolojik–duyusal–duygusal–sosyal–bilişsel).

A. Jean Ayres • Lucy Jane Miller (duyusal entegrasyon çizgisi)

• Duyusal yük, geçişler ve belirsizliğin sinir sistemi eşiğini nasıl belirlediğini açıklar.

Damian Milton

Otizm çalışmaları Double Empathy Problem

• Sorunun çoğu zaman çocuğun değil, karşılıklı yanlış okumanın ürünü olduğunu gösterir.

Martha C. Nussbaum

Felsefeci Objectification

• İnsanı çıktı/işlev üzerinden görmenin etik kırılmasını tanımlar.

• Sessizliği “başarı” saymanın nesneleştirici riskini görünür kılar.

İleri Okuma – Birinci Kişi Otizm Tanıklıkları

(Bu bölümdeki eserler bu yazıda doğrudan kaynak olarak kullanılmamıştır. Okurun otistik deneyimin iç dünyasını daha derinlikli kavrayabilmesi için öneri niteliğindedir.)

Temple Grandin — Thinking in Pictures

• Duyusal yüklenmenin içeriden deneyimini görünür kılar.

Donna Williams — Nobody Nowhere

• Sosyal dünyanın bedensel tehdit ipuçlarıyla yaşanabileceğine dair güçlü tanıklık.

Naoki Higashida — The Reason I Jump

• Taşma anlarının “inat” değil, çoğu zaman yük/kapasite aşımı olduğunu içeriden anlatır.

Tito Rajarshi Mukhopadhyay — The Mind Tree

• Düşünce–beden senkronu ve iç yoğunluk üzerine derin anlatılar.

Lucy Blackman — Lucy’s Story

• Sessizliğin boşluk değil; bazen yoğun iç yük olabileceğini aktarır.

Jim Sinclair — Don’t Mourn for Us

• Otizmin acısının çoğu zaman çevresel tepkiler ve yanlış okumalarla büyüdüğünü vurgular.

Kurumsal & Klinik Çerçeveler (Okuma Haritası)

• ChildTrauma Academy (Perry ekolü)

• Polyvagal Institute

• NCTSN – National Child Traumatic Stress Network

• Zero to Three

• Harvard Center on the Developing Child